Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Όταν λείπει η Γάτα...Λύκε Λύκε είσαι εδώ;;

Κάτι έσταζα αλλά ΔΕΝ ήταν..γάλα Σάντρα Δαφνή Και δυο γειτονικά ..ποντίκια συμμάχησαν σήμερα το πρωί επειδή έλειπε η..Γάτα! 
Ενώ το ένα έριχνε νερά...πιο πολλά από το να πλένεις δόντια...και έτρεχαν κρουνοί από το μπαλκόνι, το άλλο κρατούσε ..τσίλιες! Και φώναξε: Η Γάτα είναι εδώ!
Οπότε το νοικοκυρεμένο ποντικάκι μάζεψε άρον άρον τα νερά.
Άρτι αφιχθείσα η Γάτα, εσιώπησε, καθώς, έγκλημα χωρίς ίχνη δεν είναι έγκλημα...
Εκτός αν προλάβει κάποιος να εντοπίσει τα βρεγμένα τα νερά..
Οσονούπω εστέγνωσαν.
Κι ούτε από ζάχαρη είμαστε, ούτε από αλάτι.
Συμπέρασμα και ηθικόν δίδαγμα: 
Νερά που τρέξανε, πίσω δεν τα μαζεύεις!
Και: Αφ ότου τελείωσε η αντραγαθία, έχει παρέλθει το..αυτόφωρο! 
Και Είμαστε αχτύπητο δίδυμο στην ..αντικατασκοπεία Σάντρα!
Κι ούτε που σημαίνει αυτό πως το ποντικογατοανάγνωσμα δεν απευθύνεται και σ άλλους παραλήπτες..
Κρυφτό παίζεται ενίοτε από πολλούς παίκτες.
Πολλά δε παραμύθια μιλούν για απίθανα σκεπτόμενα ζωάκια, και τι ακριβώς κάνουν τα ποντίκια όταν η Γάτα λείπε, και :
Λύκε, λύκε είσαι εδώ;

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

"Φιλικά...."

Είπε η Χριστίνα:
"Εκεί που χαλάρωνα, εκεί που επιτέλους μετά από μια δουλειά νοσηλευτικής επώδυνης πράξης, κι αγωνιώδους ταλαιπωρίας, εν μέσω αγωνίας και αγώνα για τη ζωή των άλλων,
"Εκεί που είχε μόλις τελειώσει, ένα ατελείωτο ωράριο με πρησμένες φλέβες, πρησμένα άυπνα μάτια, πρησμένα πόδια ορθοστασίας,
"Εκεί που χαλάρωνα στο μετά της προσπάθειας, στο μετά του ωραρίου, στο πριν της τελικής πτώσης, να πάρω ένα υπνάκο δευτερολέπτου αναζωογόνησης, να πάρω ανάσα και  καφέ,  να πάρω μια λεμονάδα παγωμένη,
"Να πάρω κάτι δροσερό τέλος πάντων..
"Ακούω ανελέητα, στο άσχετο και στο "φιλικό": "Να μου έπαιρνες και μια πίεση με την ευκαιρία; Σου έχω κανονίσει  νοσηλεία τυχερούλα"
"Εκεί που αδυνατούσα να σκεφτώ, και να συνειδητοποιήσω τί ακριβώς μου συμβαίνει και δεν απεκδύομαι του ρόλου μου ποτέ",
είπε η Χριστίνα απεγνωσμένη,
"Εκεί που οι άλλοι νομίζουν πως διασκεδάζω στον ελεύθερο χρόνο μου κάνοντας νοσηλεία, και πως όταν κοιμάμαι θερμομετρώ από.. ευχαρίστηση,"
"Εκεί που είναι ανάγκη να νοιώσω λίγο άνθρωπος κι όχι μηχανή υπό πίεση, εκεί που πάω να περάσω μια ώρα στο ρεπό μου, να περάσω κολυμπώντας από δίπλα, ακούω και πάλι "φιλικά" κι αδυσώπητα: "Μήπως επί τη ευκαιρία να περάσεις κι ένα καθετήρα"; τώρα, έτσι και ως έτυχε- που δεν έτυχε...
"Ξαφνικά πήρα και τη βελόνα ως όφειλα, πήρα και τη σύριγγα που όφειλε, και πού σε πονεί και που σε σφάζει",
είπε η Χριστίνα κι άστραψε το μάτι της σαν να την έτσουξε οινόπνευμα..

Πολλά είπε η Χριστίνα με αγανάκτηση δικαία σήμερα επτά η ώρα το πρωί λίγο μετά από ένα νυχτέρι και λίγο πρίν από το επόμενο επώδυνο ωράριο, όπου ανάμεσά στα δύο, ότι άλλο κι αν κάνει, απαιτείται και ως ρεπό, παντός καιρού, συνεχώς και αδιαλείπτως,  να συνεχίζει το ...ωράριο της, φιλικά..
"Μα πως; δεν είναι αυτό που περιμένετε; Να έχω τα χάπια στο μανίκι για κάθε περίσταση; Και το λαγό μες το καπέλο άμα τη εμφανίσει;
"Κι όπου βρείτε ελεύθερο παπά να θάψετε πεντέξι, κι όπου νοσηλεύτρια σε burn out , να βάζει καθετήρα ασχέτως αν είναι με το μαγιό ή με στολή ορειβασίας;"

"Διότι στον ελεύθερό μου χρόνο λέω να γίνω ατμομηχανή! Ή αλλιώς, το τραίνο που σφυρίζει τρείς φορές, πριν φύγει."
Έφυγε!




Απαραίτητη σημείωση:

Οποιαδήποτε  ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική. 
Η ιστορία είναι απολύτως πραγματική, 
 αλλά οι εικόνες είναι από
 www. liveinternet.ru
Το ύφος όμως είναι της Χριστίνας και κάθε Χριστίνας σε burn out, 

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ- ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Baazar

Χειροποίητων Δημιουργιών θα λειτουργήσει από το Σάββατο 1η έως και την Παρασκευή 14ηΑυγούστου 2015 και ώρες από 20.00μμ έως και 22.00μμ
στον προαύλιο χώρο της Υ. Θ. Μαντρακίνας (Μποσκέτο) στην Κέρκυρα. 
Τα έσοδα θα διατεθούν
για την ενίσχυση του ενοριακού Συσσιτίου Απόρων 
«Επιούσιος Άρτος» Μαντρακίνας. 

Σας περιμένουμε..

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Για τον επόμενο που θα τα χρειαστεί...


Αυτή είναι μιά μικρή ενδιαφέρουσα ιστορία χαρτονομισμάτων αποκαλυπτική της Αξίας ανυπολόγιστων συναισθημάτων που αξίζει να κρατήσουμε.
Πρόκειται για την τηλεγραφική αφήγηση αληθινής ιστορίας την οποία κατέγραψαν οι κουρτίνες του γραφείου μου. Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή και αποκαλυπτική της ποιότητας, της αλληλεγγύης και της ταυτότητας του Έλληνα.
Αρκεί να βρεθούμε δύο Έλληνες μαζί για να προκληθεί ...σύρραξη!
Αρκεί να απελπιστούμε για ν αναδυθούν εκλεπτισμένες ποιότητες εκεί που δεν το περίμενες, σε συνθήκες κρίσης.
Αρκεί να αισθανθούμε Κίνδυνο για να ομοψυχίσουμε.
Για λόγους ευνόητους απορρήτου, διατηρήθηκαν εδώ μόνο τα αληθινά αρχικά των μικρών ονομάτων των πρωταγωνιστών και τοποθετήθηκαν παραποιημένα τα πραγματικά ονόματα.
Γνώρισα και άγγιξα το συναίσθημα όλων των πρωταγωνιστών και μου άφησαν ένα αποτύπωμα, κι ας έχω διατρέξει τριάντα-τρία χρόνια μέσα σε διακεκαυμμένα ζητήματα ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων.
Έτσι λοιπόν το μοιράζομαι μαζί σας:
Ο κύριος Βαγγέλης νοσηλεύθηκε σε μια κλινική κρατικού νοσοκομείου.
Χρειάστηκε μια εξέταση που δεν μπορούσε να γίνει εντός νοσοκομείου και άρα έπρεπε να πληρωθεί ιδιωτικά.
Ζήτησα-ως συνήθως- από τον παπα Γιάννη, τον ιερέα του νοσοκομείου τα 80 ευρώ που απαιτούνταν.
Έκανα την έκθεση, πήρα τα χρήματα, αλλά τελικώς αποφασίστηκε άλλη θεραπευτική αγωγή, χειρουργήθηκε ο ασθενής και δεν χρειαζόταν να γίνει πλέον η εξέταση.
Έμεινα με τα 80 ευρώ, και θέλησα να τα επιστρέψω στον ιερέα, ο οποίος μου λέει: "Έτσι κι αλλιώς εγώ τα "χρέωσα" για τον κύριο Βαγγέλη. Κράτησέ τα για τον επόμενο που θα τα χρειαστεί."
Τα κρατάω σε φάκελο στο γραφείο και τα..ξεχνάω.
Ο επόμενος, ο κύριος Νικόδημος, με κάνει να τα θυμηθώ, δυο εβδομάδες μετά.
Ήταν άπορος, ζούσε σε μια τρώγλη πριν τη νοσηλεία του και ο διευθυντής της κλινικής του νοσοκομείου, τον κράτησε για 20 ημέρες για κοινωνικούς λόγους, με πολύ σοβαρή επιδείνωση, ξέροντας ότι φεύγει...έτσι ώστε να φύγει όσο γίνεται πιο αξιοπρεπώς.
Η αδελφή του κυρίου Νικόδημου, η κυρία Θεοδώρα, ήταν όσο μπορούσε κοντά του, βοηθήθηκε όσο γινόταν με εθελόντριες, αλλά χρειαζόταν παραπάνω φροντίδα απ αυτή που μπορούσε να δώσει μία εξουθενωμένη νοσηλεύτρια βάρδιας για σαράντα κρεβάτια...
Θυμήθηκα τα 80 ευρώ στο φάκελο, και μπόρεσε να μπεί μια γυναίκα από δυό ώρες την ημέρα να τον φροντίσει όπως έπρεπε, ώσπου να φθάσουμε τα 80 ευρώ.
Έδωσα στην αδελφή του τα 80 ευρώ να πληρώσει τη γυναίκα και την επομένη πέθανε ο κύριος Νικόδημος.
Η αδελφή του ήρθε συγκλονισμένη και επέμενε να μου επιστρέψει τα μισά, τα 40 ευρώ...ως μνημόσυνο στον αδελφό της...για να τα δώσω στον επόμενο που θα τα έχει ανάγκη..
Αυτά διαδραματίζονται ακριβώς όταν μας έχουν προλάβει ήδη τα capital control...
Τα φυλάω στο φάκελο και τα ..ξεχνάω.
Έρχεται εν μέσω αγωνίας  σε δυο μέρες η κυρία Βιργινία, η οποία πρέπει να κάνει μια μαστογραφία σε έδαφος σοβαρής ένδειξης.
Η ψηφιακή μαστογραφία κοστίζει ιδιωτικά 120 ευρώ.
Χρήματα δεν υπάρχουν, αδυναμία απόλυτη υπάρχει, διαπιστωμένα.
Θυμάμαι τα 40 ευρώ που είχαν επιστρέψει στο φάκελο.
Ο παπα Βασίλης που είναι ένας από τους ιερείς που με βοηθούν εκ περιτροπής να ..βοηθήσω, μου δίνει τα 80 ευρώ που λείπουν...και η μαστογραφία προγραμματίζεται.
Η κυρία Βιργινία έρχεται στο γραφείο μου ανακουφισμένη...
Κοιμήθηκε το προηγούμενο βράδυ μετά από πολλά βράδια αξημέρωτης αγρύπνιας.
Μου φέρνει να διαβάσω το πόρισμα της μαστογραφίας που είναι ευτυχώς καλό.
Μου δίνει πίσω τα 20 ευρώ, με μία αφοπλιστική ειλικρίνεια λέγοντας: "Η γιατρός μου έκανε έκπτωση κατά 20 ευρώ και σας τα φέρνω πίσω!!! για να τα δώσετε στον επόμενο που θα τα έχει ανάγκη.."
Και η ίδια- ήξερα ότι- τα έχει ανάγκη αυτά τα λιγοστά, όμως επέμεινε ως το τέλος, κι εγώ τα επέστρεψα πίσω στο φάκελο..
Είναι εκεί και περιμένουν τον επόμενο που θα τα χρειαστεί..
Είμαι σίγουρη πως όσα θα λείπουν για τον επόμενο που θα τα χρειαστεί θα συμπληρωθούν -θαυμαστώ τω τρόπω- από τον παπα-Σπύρο, που έχει σειρά...και επίσης ότι κάτι από αυτά θα γυρίσει πίσω στο φάκελο για τον επόμενο που θα τα χρειαστεί!
Κανείς δεν ξέρει ποιός θα είναι ο επόμενος που θα τα χρειαστεί, μα είναι ένας από μας!



Οι εικόνες από:
http://www.juliedewaroquier.com/inner-worlds#11

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Ιστορία ενός..ατυχήματος

Όλα συνέβησαν μια απερίγραπτη στιγμή που κράτησε αιώνες!
Η κορύφωση του δράματος οδήγησε σε μια σειρά από απώλειες έμπνευσης αποτυπωμένες σε γυαλί και σε ξύλο ώστε να χαραχτούν στην ιστορία με τρόπο ανεξίτηλο.
Όλα συνέβησαν από ατύχημα.
Όπως συμβαίνει όταν δεν βάζεις ετικέτες σε μια σειρά από μπουκαλάκια χωρίς όνομα, και από μικροσκοπικές συσκευασίες πολλά υποσχόμενων ιριδισμών με συστατικά που δεν αναμιγνύονται...
Αλλά εσύ τα ...ανέμειξες.
Όλα μου τα πινέλα πια ατύχησαν εμβαπτιζόμενα ενίοτε σε υγρό που υποπτεύομαι  οτι ευθύνεται για το γεγονός ότι μοιάζουν ξυλόγλυπτα ακόντια, ίδια απ άκρη σ άκρη.
Όλα συνέβησαν εν μέσω κολλήματος από κόλλα ισχυρότατη, μιας ανυπάκουης-όσο να το πεις-χαρτοπετσέτας, κι ενός σκληρότατου χαρτιού φωτοτυπίας, ν αντιστρατεύονται τη ζωγραφική δεινότητα- την όποια...
Για όλα ευθύνεται διακεκριμένος "ζήλος αλλ ου κατ επίγνωσιν", εν ώρα οίστρου και χαρακτηριστικής αβλεψίας.
Όλα συνέβησαν εν μέσω ατυχήματος από διαλύτη, νεφτιού όπου δεν έπρεπε, νερού όπου δεν ταίριαζε, και πατίνας που τα μουτζούρωσε, όπως κάνει πάντα, μετά μανίας πινέλου.
Όλα προέκυψαν εν μέσω αντικειμένων και υποκειμένων επεξεργασίας, που αποδείχθηκαν  ικανά να λερώσουν όλο τον μέχρι τότε γνωστό κόσμο από μπαλκόνι έως και κουζίνα.
Όλα κατέληξαν, εν μέσω της ταλαιπωρίας της επιφάνειας, και εμβάπτισαν εγκάρσια όλες τις χαραγματιές του βάθους,
εν μέσω αμφιβόλου αποτελέσματος ως η ατυχήσασα λίγο προτού ευτυχήσει, με αστάρι και διαλυτικό οινοπνεύματος, κατέληξε όπως κατέληξε,
αλλά και λίγα έπαθε αφού δεν φόρεσε - πρωτίστως και ανυπερθέτως - τα γυαλιά οράσεως.
Κάτω από αυτή την αβλεψία, μία τυφλή εμμονή κι ένα άκαμπτο υπερεγώ ψυχαναγκαστικής τελετουργίας, έκανε και τον ήλιο να βγαίνει απ την ανάποδη.
Μετά άνοιξε ο δρόμος ώστε το άρθρο βρέθηκε μετά απ το ουσιαστικό και πριν από το επίθετο.
Και να που η πάθηση αμφιβληστροειδούς παραμένει ως προς την ετυμολογία της λέξης.
Πως να ξεφύγω από την Καθήλωση;
Χώρια που έπεσε κατά πάνω μου κατά λάθος και σε υγρή μορφή, όλο το λεξικό με όρους ψυχαχανάλυσης. Είχε ξεβιδώσει το καπάκι.
Το Ασυνείδητο έπιασε δουλειά και δεν αστειεύεται.
Μια μεταβίβαση να ξεφύγει κι ευθύς η αντιμεταβίβαση είναι χιονοθύελλα.
Αφήνει άστεγους μαρκαδόρους να τρέχουν όπου δεν θέλουν.
Το αποτέλεσμα στεγνώνει στο μπαλκόνι μου, και άφησε μία ανεκδιήγητη σφραγίδα ικανή να διαβρώσει και το μάρμαρο του τραπεζιού.
Ως εκ τούτου, ηθικόν δίδαγμα, απόφθεγμα, και ευχή και κατάρα σου δίνω:
Τότε που θα βρίσκεσαι εν μέσω καπέλων παλαιάς κοπής, ρομαντικών μοτίβων, παπουτσιών με αγκράφα και σκληρού χαρτιού φωτοτυπίας ικανού να βάψει τα πάντα με λάθος χρώμα, και αμετακίνητου επίμονου, σκληρότατου πινέλου, μη περιμένεις να σε σώσει η ομπρέλα στο σχέδιο..
Λίγο πριν ν αρχίσουν τα πινέλα να χορεύουν εκτοξεύοντας σταγόνες χρώμα από το ανεξίτηλο, βερνίκι το κολλώδες, διαβρωτικό διαλυτικό,
Βάλε ένα προστατευτικό στο τραπέζι σου!
πριν και όχι μετά!

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Ουδεμία σταθερότης!

Μα πως ανακατεύτηκαν πάλι οι εποχές;
Πρέπει να συμβουλευτώ και πάλι το ρολόι μου.
Όλο τρέχει κι αυτό-πήρε την κατηφόρα.
Του λέω να σταματήσει να πάρω τ αδιάβροχο, κι αυτό μου λέει: Αδιαφορώ!
Και κλείνει και το μάτι του το ένα: μισοφέγγαρο...
Τι καιρός!
Βροχή και ζέστη.
Ούτε καν βροχή: λάσπη.
Ακριβώς τόση λάσπη που να γίνει το τζάμι καφετί γύψος.
Ούτε καν ζέστη: υγρασία.
Τόση ακριβώς που να μη μπορεί να διαλύσει το γύψο από το τζάμι.
Τόση υγρασία ώστε να φυτέψω σπόρους στην εσάρπα και ν ανθίσουν τα φυτά στην πλάτη μου..
Τόση ζέστη που να πετάξω την εσάρπα και να πάρω τη βεντάλια η οποία να πετάει τη βροχή σε θέση υαλοκαθαριστήρα!
Ουδεμία σταθερότης!
Ούτε βρέχει, ούτε γελάει.
Μάλλον κρυφογελάει..
Δεν μπορεί να επιλέξει τούτο το σύννεφο, αν θα καθίσει πάνω απ το κεφάλι μου, ώστε οι διπλανοί μου να έχουν άλλη εποχή.
'Ένας ήλιος ολοστρόγγυλος και κλείνει και τα δύο του μάτια.
Φέρνει βροχή.
Οπότε: και πάλι πρέπει να πάρουμε ομπρέλες.
Ενίοτε δεν είναι αρκετές για ν αφήσουν έξω τη βροχή.
Η ομπρέλα είναι ..θεσμός.
Και μούσπασε όχι σε ώρα μεγάλης μπόρας αλλά σε ώρα μεγάλης βιασύνης.
Η βεντάλια είναι απαραίτητη.
Κι αυτή είναι..θεσμός.
Το καπελάκι δεν είναι.
Δύο τα κακά και ένα ψηλό κολλάρο.
Κι αυτό είναι θεσμός! Νούμερο: τρία.
Φοβάμαι τους..θεσμούς, γιατί και πάλι θ αλλάξουν όνομα με περισσότερη βροχή..
Λέω να πάρω ένα πλεκτό και τη βεντάλια.
Να πάρω αντηλιακό κι ομπρέλα.
Τι άλλο να πάρω;
Ότι κι αν κάνεις βρέχεσαι.
Οπότε, λέω να μη πάρω τίποτα!
Αφού έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή,
όλα θ αλλάξουν..
Επειδή: Ουδεμία σταθερότης!

Οι εικόνες από : liveinternet.ru

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Αναζητείται το πρόσωπο...

Μόνο τα ρούχα.
Προ και μετά.
Ενδύματα.
Εκδύσεις.
Επενδύσεις.
Πρόσωπα και ρόλοι.
Χορευτικές κινήσεις.
Συμβαίνει όλη την ώρα.
Είναι τέτοια η ταχύτητα, που δεν προλαβαίνεις να δεις αν, πίσω από τις μάσκες, υπάρχουν και ..πρόσωπα! 
Αναζητείται το πρόσωπο...

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Τι στεγάζει ένα καπέλο;;

Δυό καλές γειτόνισσες 
κάτω από τα καπέλα τους,
σκέφτηκαν κι αποφάσισαν
ν αναθέσουν σ αυτά
να σκέφτονται, 
και
 να μιλούν αντί για εκείνες.
 Η μία είχε πλατύγυρο καπέλο.
Κανείς δεν ξέρει πόσο βαθύ ήταν.
Μόνο το κεφάλι της.
 Η άλλη είχε πολύ βάρος στα μαλλιά της.
Γνώριζε το καπέλο της.
Ασφυκτιούσε η σκέψη του.
 Τα τρία μήλα στη σειρά
έχουνε κόκκινη καρδιά.
Έτσι τουλάχιστον λένε μεταξύ τους.
Κανείς δεν έχει στοιχεία για το αντίθετο.
Δεν θα ξεφλουδιστούν ποτέ!
Το καπέλο της κυρίας 
ή
Η κυρία του καπέλου;
Κανείς δεν έμαθε ποτέ!
Τι στεγάζει ένα καπέλο;
Όχι πάντα ένα κεφάλι...

Οι εικόνες από :
Francois Lassere 

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2015

Θα πάμε στο Μαγεμένο Δάσος! Επιμένω!!!

ια παιδιά» Δημοτικό Θέατρο


Η Όπερα Δωματίου Κέρκυρας σε συνεργασία με το Ροταριανό Όμιλο Κέρκυρας και το γυναικείο φωνητικό σύνολο Female Echoes παρουσιάζουν τις παιδικές όπερες «Το μαγεμένο δάσος» της Κατερίνας Τσίτσα και «Μπρούντιμπαρ» του Ηans Krasa, στοΔημοτικό Θέατρο Κέρκυρας στις 10, 11 και 12 Μαΐου 2015.
Τα έργα θα παιχτούν με συνοδεία επαγγελματικού ενόργανου συνόλου υπό τη διεύθυνση της Έλλης Καρύδη. Στην παράσταση συμμετέχουν επίσης φοιτητές του Ιονίου Πανεπιστημίου τo φωνητικό σύνολο Female Echoes καθώς και η χορωδία του Ιονίου Ωδείου.

Μουσική διεύθυνση: Έλλη Καρύδη
Προετοιμασία σολίστ : Ρόζα Πουλημένου
Σκηνοθεσία: Χάρης Παπαεμμανουήλ
Κοστούμια: Πηνελόπη Μαμάλου

Παραστάσεις για το κοινό
Κυριακή 10 Μαΐου 12μμ. και 8.30μ.μ.

Παραστάσεις για σχολεία
Δευτέρα 11 και Τρίτη 12 Μαΐου, 10.30 π.μ

Διάρκεια Παράστασης: 1 ώρα και 15 λεπτά
Υπεύθυνη εισιτηρίων Μαρία Μάζη

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Αρκεί!


Ακόμα κι αν κρύβονται, όλα τα χρώματα είναι εδώ. Χρειάζεται μόνο να τ αγγίξει ο ήλιος.
Σκιές πάντα θα υπάρχουν αλλά δεν ενδιαφέρουν τα μάτια.
Αρκεί να μπορείς να δεις ένα δρόμο ανάμεσα στα κλαδιά, και να πάρεις το ρίσκο να τον βαδίσεις, έστω και με τα λεπτά παπούτσια σου του χορού..
Αρκεί να μπορείς να δεις το ψηλό καμπαναριό εκεί στο βάθος.

Αρκεί να μπορείς να δεις πως ανθίζουν τ ανθεκτικά λουλούδια που δεν φύτεψες.
Κι αν το κυπαρίσσι είναι διστακτικό κι έχει επιλέξει το πιο σκούρο πράσινο, στέκεται δίπλα του όλο το λιλά του κόσμου.
Κατοικεί το ένα δίπλα στ άλλο κι οι ρίζες τους αγγίζονται.
Μπορεί και τα κλαδιά...
Αρκεί να επιλέξεις να είναι πάντα Μάης!

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Νιά Δευτέρα στον Άγιο Προκόπιο Μέσης Κέρκυρας-αφιερωμένο εκ Μέσης Καρδίας...




Στιγμιότυπα από τη σημερινή λιτανεία της Νιάς Δευτέρας στον Άγιο Προκόπιο Μέσης Κέρκυρας.
εδώ:
1    2    3    4    5    6    8     9    10     11      12      13      14     15     16      17      18
Καταγράφεται στη σελίδα: http://psorari.blogspot.gr/ για τη λιτανεία αυτή:
"Όπως όλα τα χωριά της Κέρκυρας, και ειδικά της περιοχής της Μέσης, τηρεί(το χωριό) τα 
πατροπαράδοτα έθιμα μέχρι σήμερα. Πέρα από τις θρησκευτικές εκδηλώσεις
της Μεγάλης Εβδομάδας, τη δεύτερη ημέρα της διακαινήσιμου εβδομάδας
(Νια Δευτέρα) λιτανεύεται η αμφιπρόσωπη εικόνα της Παναγίας (Madre della
Consolazione) και της Αναστάσεως του Κυρίου. Η λιτάνευση αυτή μαρτυρείται
ήδη από το 1671."

Η λιτανεία αυτή γίνεται μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας της δεύτερης μέρας του Πάσχα και ξεκινάει από τον κεντρικό ναό του χωριού τον Άγιο Προκόπιο. Δεν βιάζεται καθόλου να τελειώσει, καθώς θα περάσει απ όλες τις γειτονιές του χωριού: Καρυδάτικα(η Καρδάτικα ή Φαντουμάτικα ή Λιγνάτικα), Μαμαλάτικα και Κάτω Γειτονιά, ενώ θα φθάσει απ άκρου εις άκρο και στα τελευταία καινούρια σπίτια που επεκτείνουν το χωριό κατά μήκος. Θα πάει μεσημέρι αργά ώσπου να επιστρέψει από τον Άγιο Προκόπιο ως την Αγία Τριάδα, αφού στο μεταξύ θα έχει αγκαλιάσει όλα τα σπίτια του χωριού, και θα έχει κάνει δέηση με το βλέμμα στραμμένο στον Άη Βασίλη- το Κοιμητήριο ώστε να σαλπίσει κι εκεί την Ανάσταση.
Κατά περίπτωση η λιτανεία θα μετακινηθεί εκτάκτως και στα πιο αδιέξοδα φαινομενικά στενά για να ξαναβγεί στο κεντρικό σημείο όπου όλοι περιμένουν υπομονετικά.
Το Σημαντικό και μαζί συγκινητικό, είναι πως σε κάθε σπίτι θα σταματήσει η Ανάσταση, θα γίνει δέηση υπέρ των ονομάτων της κάθε οικογένειας του χωριού, ενώ στην κάθε πόρτα θα ξεπροβάλλει η οικογενειακή εικόνα στολισμένη με λουλούδια και με το καρβουνάκι ν ανάβει το λιβάνι.
Η Ανάσταση θα πλησιάσει όσο γίνεται, για να την προσκυνήσουν άνθρωποι ακινητοποιημένοι από την ηλικία και κινητικά προβλήματα, ώστε να νοιώσουν ότι και φέτος μπόρεσαν να πάρουν την ευλογία.. Ας ελπίσουμε και του χρόνου..
Οι χωριανοί που ακολουθούν τη λιτανεία, θα ανταλλάξουν Αναστάσιμα φιλιά κι ευχές με τους ανθρώπους του σπιτιού μόλις τελειώσει η δέηση στην πόρτα τους, και μετά θα συνεχίσουν ν ακολουθούν τη λιτανεία. Όποιος θέλει ανοίγει την πόρτα του, κι έχει το ρίσκο να μπεί μέσα ένα ρεύμα αέρα και η Ευλογία μαζί μ αυτό.
Αυτή είναι η Επι-Κοινωνία των Προσώπων. Αυτή είναι η Σύνδεση που πραγματοποιείται ανεπίγνωστα αλλά ουσιαστικά με τον πιο απλό τρόπο μέσα από τη Συ-Λειτουργία, την Ευλογία και ανοίγει τα σπίτια, ανοίγει τις πόρτες, κι ελευθερώνει τις ψυχές. Μετά είναι θέμα Ελευθερίας αν επιτρέψουμε σ αυτό τον αέρα να καταλάβει το χώρο, κι αν θα συνεχίσουμε ν ανασαίνουμε απ αυτόν. Εκτάκτως μπαινοβγαίνει όπου θέλει η Αγάπη, καθώς

Χριστός Ανέστη!



Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη εξαιρετικά στη Διαμαντούλα,
 που μ αυτή την ευκαιρία περπατήσαμε μαζί σ αυτές τις σκέψεις,
 κι αγγίξαμε συναισθήματα και μνήμες.