Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Ιστορία ενός..ατυχήματος

Όλα συνέβησαν μια απερίγραπτη στιγμή που κράτησε αιώνες!
Η κορύφωση του δράματος οδήγησε σε μια σειρά από απώλειες έμπνευσης αποτυπωμένες σε γυαλί και σε ξύλο ώστε να χαραχτούν στην ιστορία με τρόπο ανεξίτηλο.
Όλα συνέβησαν από ατύχημα.
Όπως συμβαίνει όταν δεν βάζεις ετικέτες σε μια σειρά από μπουκαλάκια χωρίς όνομα, και από μικροσκοπικές συσκευασίες πολλά υποσχόμενων ιριδισμών με συστατικά που δεν αναμιγνύονται...
Αλλά εσύ τα ...ανέμειξες.
Όλα μου τα πινέλα πια ατύχησαν εμβαπτιζόμενα ενίοτε σε υγρό που υποπτεύομαι  οτι ευθύνεται για το γεγονός ότι μοιάζουν ξυλόγλυπτα ακόντια, ίδια απ άκρη σ άκρη.
Όλα συνέβησαν εν μέσω κολλήματος από κόλλα ισχυρότατη, μιας ανυπάκουης-όσο να το πεις-χαρτοπετσέτας, κι ενός σκληρότατου χαρτιού φωτοτυπίας, ν αντιστρατεύονται τη ζωγραφική δεινότητα- την όποια...
Για όλα ευθύνεται διακεκριμένος "ζήλος αλλ ου κατ επίγνωσιν", εν ώρα οίστρου και χαρακτηριστικής αβλεψίας.
Όλα συνέβησαν εν μέσω ατυχήματος από διαλύτη, νεφτιού όπου δεν έπρεπε, νερού όπου δεν ταίριαζε, και πατίνας που τα μουτζούρωσε, όπως κάνει πάντα, μετά μανίας πινέλου.
Όλα προέκυψαν εν μέσω αντικειμένων και υποκειμένων επεξεργασίας, που αποδείχθηκαν  ικανά να λερώσουν όλο τον μέχρι τότε γνωστό κόσμο από μπαλκόνι έως και κουζίνα.
Όλα κατέληξαν, εν μέσω της ταλαιπωρίας της επιφάνειας, και εμβάπτισαν εγκάρσια όλες τις χαραγματιές του βάθους,
εν μέσω αμφιβόλου αποτελέσματος ως η ατυχήσασα λίγο προτού ευτυχήσει, με αστάρι και διαλυτικό οινοπνεύματος, κατέληξε όπως κατέληξε,
αλλά και λίγα έπαθε αφού δεν φόρεσε - πρωτίστως και ανυπερθέτως - τα γυαλιά οράσεως.
Κάτω από αυτή την αβλεψία, μία τυφλή εμμονή κι ένα άκαμπτο υπερεγώ ψυχαναγκαστικής τελετουργίας, έκανε και τον ήλιο να βγαίνει απ την ανάποδη.
Μετά άνοιξε ο δρόμος ώστε το άρθρο βρέθηκε μετά απ το ουσιαστικό και πριν από το επίθετο.
Και να που η πάθηση αμφιβληστροειδούς παραμένει ως προς την ετυμολογία της λέξης.
Πως να ξεφύγω από την Καθήλωση;
Χώρια που έπεσε κατά πάνω μου κατά λάθος και σε υγρή μορφή, όλο το λεξικό με όρους ψυχαχανάλυσης. Είχε ξεβιδώσει το καπάκι.
Το Ασυνείδητο έπιασε δουλειά και δεν αστειεύεται.
Μια μεταβίβαση να ξεφύγει κι ευθύς η αντιμεταβίβαση είναι χιονοθύελλα.
Αφήνει άστεγους μαρκαδόρους να τρέχουν όπου δεν θέλουν.
Το αποτέλεσμα στεγνώνει στο μπαλκόνι μου, και άφησε μία ανεκδιήγητη σφραγίδα ικανή να διαβρώσει και το μάρμαρο του τραπεζιού.
Ως εκ τούτου, ηθικόν δίδαγμα, απόφθεγμα, και ευχή και κατάρα σου δίνω:
Τότε που θα βρίσκεσαι εν μέσω καπέλων παλαιάς κοπής, ρομαντικών μοτίβων, παπουτσιών με αγκράφα και σκληρού χαρτιού φωτοτυπίας ικανού να βάψει τα πάντα με λάθος χρώμα, και αμετακίνητου επίμονου, σκληρότατου πινέλου, μη περιμένεις να σε σώσει η ομπρέλα στο σχέδιο..
Λίγο πριν ν αρχίσουν τα πινέλα να χορεύουν εκτοξεύοντας σταγόνες χρώμα από το ανεξίτηλο, βερνίκι το κολλώδες, διαβρωτικό διαλυτικό,
Βάλε ένα προστατευτικό στο τραπέζι σου!
πριν και όχι μετά!

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Ουδεμία σταθερότης!

Μα πως ανακατεύτηκαν πάλι οι εποχές;
Πρέπει να συμβουλευτώ και πάλι το ρολόι μου.
Όλο τρέχει κι αυτό-πήρε την κατηφόρα.
Του λέω να σταματήσει να πάρω τ αδιάβροχο, κι αυτό μου λέει: Αδιαφορώ!
Και κλείνει και το μάτι του το ένα: μισοφέγγαρο...
Τι καιρός!
Βροχή και ζέστη.
Ούτε καν βροχή: λάσπη.
Ακριβώς τόση λάσπη που να γίνει το τζάμι καφετί γύψος.
Ούτε καν ζέστη: υγρασία.
Τόση ακριβώς που να μη μπορεί να διαλύσει το γύψο από το τζάμι.
Τόση υγρασία ώστε να φυτέψω σπόρους στην εσάρπα και ν ανθίσουν τα φυτά στην πλάτη μου..
Τόση ζέστη που να πετάξω την εσάρπα και να πάρω τη βεντάλια η οποία να πετάει τη βροχή σε θέση υαλοκαθαριστήρα!
Ουδεμία σταθερότης!
Ούτε βρέχει, ούτε γελάει.
Μάλλον κρυφογελάει..
Δεν μπορεί να επιλέξει τούτο το σύννεφο, αν θα καθίσει πάνω απ το κεφάλι μου, ώστε οι διπλανοί μου να έχουν άλλη εποχή.
'Ένας ήλιος ολοστρόγγυλος και κλείνει και τα δύο του μάτια.
Φέρνει βροχή.
Οπότε: και πάλι πρέπει να πάρουμε ομπρέλες.
Ενίοτε δεν είναι αρκετές για ν αφήσουν έξω τη βροχή.
Η ομπρέλα είναι ..θεσμός.
Και μούσπασε όχι σε ώρα μεγάλης μπόρας αλλά σε ώρα μεγάλης βιασύνης.
Η βεντάλια είναι απαραίτητη.
Κι αυτή είναι..θεσμός.
Το καπελάκι δεν είναι.
Δύο τα κακά και ένα ψηλό κολλάρο.
Κι αυτό είναι θεσμός! Νούμερο: τρία.
Φοβάμαι τους..θεσμούς, γιατί και πάλι θ αλλάξουν όνομα με περισσότερη βροχή..
Λέω να πάρω ένα πλεκτό και τη βεντάλια.
Να πάρω αντηλιακό κι ομπρέλα.
Τι άλλο να πάρω;
Ότι κι αν κάνεις βρέχεσαι.
Οπότε, λέω να μη πάρω τίποτα!
Αφού έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή,
όλα θ αλλάξουν..
Επειδή: Ουδεμία σταθερότης!

Οι εικόνες από : liveinternet.ru

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Αναζητείται το πρόσωπο...

Μόνο τα ρούχα.
Προ και μετά.
Ενδύματα.
Εκδύσεις.
Επενδύσεις.
Πρόσωπα και ρόλοι.
Χορευτικές κινήσεις.
Συμβαίνει όλη την ώρα.
Είναι τέτοια η ταχύτητα, που δεν προλαβαίνεις να δεις αν, πίσω από τις μάσκες, υπάρχουν και ..πρόσωπα! 
Αναζητείται το πρόσωπο...