Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Για τον επόμενο που θα τα χρειαστεί...


Αυτή είναι μιά μικρή ενδιαφέρουσα ιστορία χαρτονομισμάτων αποκαλυπτική της Αξίας ανυπολόγιστων συναισθημάτων που αξίζει να κρατήσουμε.
Πρόκειται για την τηλεγραφική αφήγηση αληθινής ιστορίας την οποία κατέγραψαν οι κουρτίνες του γραφείου μου. Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή και αποκαλυπτική της ποιότητας, της αλληλεγγύης και της ταυτότητας του Έλληνα.
Αρκεί να βρεθούμε δύο Έλληνες μαζί για να προκληθεί ...σύρραξη!
Αρκεί να απελπιστούμε για ν αναδυθούν εκλεπτισμένες ποιότητες εκεί που δεν το περίμενες, σε συνθήκες κρίσης.
Αρκεί να αισθανθούμε Κίνδυνο για να ομοψυχίσουμε.
Για λόγους ευνόητους απορρήτου, διατηρήθηκαν εδώ μόνο τα αληθινά αρχικά των μικρών ονομάτων των πρωταγωνιστών και τοποθετήθηκαν παραποιημένα τα πραγματικά ονόματα.
Γνώρισα και άγγιξα το συναίσθημα όλων των πρωταγωνιστών και μου άφησαν ένα αποτύπωμα, κι ας έχω διατρέξει τριάντα-τρία χρόνια μέσα σε διακεκαυμμένα ζητήματα ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων.
Έτσι λοιπόν το μοιράζομαι μαζί σας:
Ο κύριος Βαγγέλης νοσηλεύθηκε σε μια κλινική κρατικού νοσοκομείου.
Χρειάστηκε μια εξέταση που δεν μπορούσε να γίνει εντός νοσοκομείου και άρα έπρεπε να πληρωθεί ιδιωτικά.
Ζήτησα-ως συνήθως- από τον παπα Γιάννη, τον ιερέα του νοσοκομείου τα 80 ευρώ που απαιτούνταν.
Έκανα την έκθεση, πήρα τα χρήματα, αλλά τελικώς αποφασίστηκε άλλη θεραπευτική αγωγή, χειρουργήθηκε ο ασθενής και δεν χρειαζόταν να γίνει πλέον η εξέταση.
Έμεινα με τα 80 ευρώ, και θέλησα να τα επιστρέψω στον ιερέα, ο οποίος μου λέει: "Έτσι κι αλλιώς εγώ τα "χρέωσα" για τον κύριο Βαγγέλη. Κράτησέ τα για τον επόμενο που θα τα χρειαστεί."
Τα κρατάω σε φάκελο στο γραφείο και τα..ξεχνάω.
Ο επόμενος, ο κύριος Νικόδημος, με κάνει να τα θυμηθώ, δυο εβδομάδες μετά.
Ήταν άπορος, ζούσε σε μια τρώγλη πριν τη νοσηλεία του και ο διευθυντής της κλινικής του νοσοκομείου, τον κράτησε για 20 ημέρες για κοινωνικούς λόγους, με πολύ σοβαρή επιδείνωση, ξέροντας ότι φεύγει...έτσι ώστε να φύγει όσο γίνεται πιο αξιοπρεπώς.
Η αδελφή του κυρίου Νικόδημου, η κυρία Θεοδώρα, ήταν όσο μπορούσε κοντά του, βοηθήθηκε όσο γινόταν με εθελόντριες, αλλά χρειαζόταν παραπάνω φροντίδα απ αυτή που μπορούσε να δώσει μία εξουθενωμένη νοσηλεύτρια βάρδιας για σαράντα κρεβάτια...
Θυμήθηκα τα 80 ευρώ στο φάκελο, και μπόρεσε να μπεί μια γυναίκα από δυό ώρες την ημέρα να τον φροντίσει όπως έπρεπε, ώσπου να φθάσουμε τα 80 ευρώ.
Έδωσα στην αδελφή του τα 80 ευρώ να πληρώσει τη γυναίκα και την επομένη πέθανε ο κύριος Νικόδημος.
Η αδελφή του ήρθε συγκλονισμένη και επέμενε να μου επιστρέψει τα μισά, τα 40 ευρώ...ως μνημόσυνο στον αδελφό της...για να τα δώσω στον επόμενο που θα τα έχει ανάγκη..
Αυτά διαδραματίζονται ακριβώς όταν μας έχουν προλάβει ήδη τα capital control...
Τα φυλάω στο φάκελο και τα ..ξεχνάω.
Έρχεται εν μέσω αγωνίας  σε δυο μέρες η κυρία Βιργινία, η οποία πρέπει να κάνει μια μαστογραφία σε έδαφος σοβαρής ένδειξης.
Η ψηφιακή μαστογραφία κοστίζει ιδιωτικά 120 ευρώ.
Χρήματα δεν υπάρχουν, αδυναμία απόλυτη υπάρχει, διαπιστωμένα.
Θυμάμαι τα 40 ευρώ που είχαν επιστρέψει στο φάκελο.
Ο παπα Βασίλης που είναι ένας από τους ιερείς που με βοηθούν εκ περιτροπής να ..βοηθήσω, μου δίνει τα 80 ευρώ που λείπουν...και η μαστογραφία προγραμματίζεται.
Η κυρία Βιργινία έρχεται στο γραφείο μου ανακουφισμένη...
Κοιμήθηκε το προηγούμενο βράδυ μετά από πολλά βράδια αξημέρωτης αγρύπνιας.
Μου φέρνει να διαβάσω το πόρισμα της μαστογραφίας που είναι ευτυχώς καλό.
Μου δίνει πίσω τα 20 ευρώ, με μία αφοπλιστική ειλικρίνεια λέγοντας: "Η γιατρός μου έκανε έκπτωση κατά 20 ευρώ και σας τα φέρνω πίσω!!! για να τα δώσετε στον επόμενο που θα τα έχει ανάγκη.."
Και η ίδια- ήξερα ότι- τα έχει ανάγκη αυτά τα λιγοστά, όμως επέμεινε ως το τέλος, κι εγώ τα επέστρεψα πίσω στο φάκελο..
Είναι εκεί και περιμένουν τον επόμενο που θα τα χρειαστεί..
Είμαι σίγουρη πως όσα θα λείπουν για τον επόμενο που θα τα χρειαστεί θα συμπληρωθούν -θαυμαστώ τω τρόπω- από τον παπα-Σπύρο, που έχει σειρά...και επίσης ότι κάτι από αυτά θα γυρίσει πίσω στο φάκελο για τον επόμενο που θα τα χρειαστεί!
Κανείς δεν ξέρει ποιός θα είναι ο επόμενος που θα τα χρειαστεί, μα είναι ένας από μας!



Οι εικόνες από:
http://www.juliedewaroquier.com/inner-worlds#11

4 σχόλια:

  1. Τατιάνα μου!!!!Με συγκίνησες!!!Αλλά αυτό δεν δείχνουν τα κοινωνικά πειράματα? Οι μη έχοντες είναι αυτοί που βοηθούν από το υστέρημα τους. Γιατί ξέρουν τον πόνο από πρώτο χέρι και δεν τον έχουν ακουστά!
    Ο θεός να είναι πάντα δίπλα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τατιάνα μου!!!!Με συγκίνησες!!!Αλλά αυτό δεν δείχνουν τα κοινωνικά πειράματα? Οι μη έχοντες είναι αυτοί που βοηθούν από το υστέρημα τους. Γιατί ξέρουν τον πόνο από πρώτο χέρι και δεν τον έχουν ακουστά!
    Ο θεός να είναι πάντα δίπλα σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μπράβο Τατιάνα που αναφέρθηκες σ΄αυτό το θέμα....όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη,χωρίς υστεροβουλία,γίνονται θαύματα.....κανείς δεν χάνεται που λέει και η λαική παροιμία....επίτρεψέ μου να αναφέρω κι εγώ μια αληθινή ιστορία ....η Ειρήνη,πραγματικό όνομα,μία όμορφη υπάλληλος του Νοσοκ.,ζούσε με τους γονείς της και ήταν εύπορη....συχνά-πυκνά ερχόταν στην υπηρεσία μας ,άνοιγε το πορτοφόλι της και με άνεση και αγάπη,έδινε χρήματα για τις ανάγκες των ασθενών....πέρασαν τα χρόνια...η Ειρήνη έχασε την μητέρα της και η Ειρήνη φρόντιζε το γέροντα πατέρα της..΄κάποια άνοιξη ανησυχούσε γιατί δεν είχε θεραπευτεί ακόμη από τη λοίμωξη αναπνευστικού που την ταλαιπωρούσε όλο τον χειμώνα.....οι εξελίξεις ραγδαίες....ο πατέρας στο σπίτι να έχει ανάγκη από φροντίδα και η Ειρήνη στο νοσοκομείο.....που να φθάσει ο μισθός.....δε ζήτησε βοήθεια....το αντιληφθήκαμε όλοι και σιγά-σιγά εξωφλούσαμε το χρέος μας..η Ειρήνη το ήξερε και ήλπιζε πως θα γίνει καλά να μας ξεχρώσει....όμως Άλλος αποφάσισε να την πάρει κοντά Του,αφήνωντας το υπόλοιπο του χρέους μας για άλλους ασθενείς....έτσι όπως το ήθελε και συνήθιζε να κάνει....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συγκινημένη αφάνταστα!!!!! Να είστε όλοι καλά που συμβάλετε να υπάρχει πάντα ένα ποσό σ' αυτόν τον φάκελο. Να είσαι καλά.
    Πολλά πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή