Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

"Φιλικά...."

Είπε η Χριστίνα:
"Εκεί που χαλάρωνα, εκεί που επιτέλους μετά από μια δουλειά νοσηλευτικής επώδυνης πράξης, κι αγωνιώδους ταλαιπωρίας, εν μέσω αγωνίας και αγώνα για τη ζωή των άλλων,
"Εκεί που είχε μόλις τελειώσει, ένα ατελείωτο ωράριο με πρησμένες φλέβες, πρησμένα άυπνα μάτια, πρησμένα πόδια ορθοστασίας,
"Εκεί που χαλάρωνα στο μετά της προσπάθειας, στο μετά του ωραρίου, στο πριν της τελικής πτώσης, να πάρω ένα υπνάκο δευτερολέπτου αναζωογόνησης, να πάρω ανάσα και  καφέ,  να πάρω μια λεμονάδα παγωμένη,
"Να πάρω κάτι δροσερό τέλος πάντων..
"Ακούω ανελέητα, στο άσχετο και στο "φιλικό": "Να μου έπαιρνες και μια πίεση με την ευκαιρία; Σου έχω κανονίσει  νοσηλεία τυχερούλα"
"Εκεί που αδυνατούσα να σκεφτώ, και να συνειδητοποιήσω τί ακριβώς μου συμβαίνει και δεν απεκδύομαι του ρόλου μου ποτέ",
είπε η Χριστίνα απεγνωσμένη,
"Εκεί που οι άλλοι νομίζουν πως διασκεδάζω στον ελεύθερο χρόνο μου κάνοντας νοσηλεία, και πως όταν κοιμάμαι θερμομετρώ από.. ευχαρίστηση,"
"Εκεί που είναι ανάγκη να νοιώσω λίγο άνθρωπος κι όχι μηχανή υπό πίεση, εκεί που πάω να περάσω μια ώρα στο ρεπό μου, να περάσω κολυμπώντας από δίπλα, ακούω και πάλι "φιλικά" κι αδυσώπητα: "Μήπως επί τη ευκαιρία να περάσεις κι ένα καθετήρα"; τώρα, έτσι και ως έτυχε- που δεν έτυχε...
"Ξαφνικά πήρα και τη βελόνα ως όφειλα, πήρα και τη σύριγγα που όφειλε, και πού σε πονεί και που σε σφάζει",
είπε η Χριστίνα κι άστραψε το μάτι της σαν να την έτσουξε οινόπνευμα..

Πολλά είπε η Χριστίνα με αγανάκτηση δικαία σήμερα επτά η ώρα το πρωί λίγο μετά από ένα νυχτέρι και λίγο πρίν από το επόμενο επώδυνο ωράριο, όπου ανάμεσά στα δύο, ότι άλλο κι αν κάνει, απαιτείται και ως ρεπό, παντός καιρού, συνεχώς και αδιαλείπτως,  να συνεχίζει το ...ωράριο της, φιλικά..
"Μα πως; δεν είναι αυτό που περιμένετε; Να έχω τα χάπια στο μανίκι για κάθε περίσταση; Και το λαγό μες το καπέλο άμα τη εμφανίσει;
"Κι όπου βρείτε ελεύθερο παπά να θάψετε πεντέξι, κι όπου νοσηλεύτρια σε burn out , να βάζει καθετήρα ασχέτως αν είναι με το μαγιό ή με στολή ορειβασίας;"

"Διότι στον ελεύθερό μου χρόνο λέω να γίνω ατμομηχανή! Ή αλλιώς, το τραίνο που σφυρίζει τρείς φορές, πριν φύγει."
Έφυγε!




Απαραίτητη σημείωση:

Οποιαδήποτε  ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική. 
Η ιστορία είναι απολύτως πραγματική, 
 αλλά οι εικόνες είναι από
 www. liveinternet.ru
Το ύφος όμως είναι της Χριστίνας και κάθε Χριστίνας σε burn out,