Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Ποτέ-μα ποτέ μη δίνεις δεύτερη φορά το χέρι σου όταν από την προηγούμενη σου λείπει το μικρό δάκτυλο.. Ποτέ -μα ποτέ!

Δυό -δυό έρχονται.
Σαν να είχαν από καιρό κουραστεί να χτυπάνε την πόρτα.
Μπήκαν από το παράθυρο, και τσιμπούν ότι κινείται.
Κινούνται οι κουρτίνες μου, παλεύουν τα έξω κουνούπια να εγκατασταθούν ώστε να εφορμήσουν τη νύχτα σ ανυπεράσπιστες σάρκες..Χειμώνα καιρό!
Και που δεν μοιάζει με χειμώνα.. Και που δεν το ξέρουν τα κουνούπια.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά και ο καπνός που έπνιξε το σπίτι από το ξεχασμένο λάδι που κάηκε στο μάτι..Ποιο μάτι εννοείς; Το δεξιό ή το αριστερό; Έχει σημασία;
Πυροβολήθηκε! Σου αρκεί;
Αυτοί οι κώνωπες οι ανωφελείς μ επισκέπτονται δυο-δυό και σαρανταδυό.
Συμπέρασμα και ηθικόν δίδαγμα: Ποτέ -μα ποτέ- μην κάνεις σαρανταδυό δουλειές ταυτόχρονα αφού δεν είσαι ο Μέγας Ναπολέων. Θα ηττηθείς κατά κράτος.
Ποτέ μα ποτέ μην επαναλάβεις τη λαθεμένη συνταγή με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά η θερμοκρασία να προστατέψει το ζυμάρι σου από το να πάθει κατολίσθηση, την ώρα μάλιστα που σ έπιασε ο οίστρος της γραφής και της αλληλογραφίας. Κάτι θα αποβεί μοιραίο.

Ποτέ-μα ποτέ μη δίνεις δεύτερη φορά το χέρι σου όταν από την προηγούμενη σου λείπει το μικρό δάκτυλο.. Ποτέ -μα ποτέ!